Wspòmink ò stolemach
Wpisënk z 15 lëst. 2009
Gniją lëdze
gniją lëdze
kwiatë kwitną
lëdze gniją
gniją lëdze
kwiatë kwitną
lëdze gniją
sedzą w nórce
pòwiôdają
ò stolemach
z tczą brawãdë
gniją lëdze
pòwiôdają
Knez ùpadłim
je w historie
dze je nama bëc na swòjim
czedë cëzy nóm panëje?
czedë cëzy nóm panëje?
dze je nama za broń chwôcëc
dze dobiwac
dze nóm stanąc
dzyrskò w rédze?
Stolemë- te bë wiedzałë
ùradzëłë
Le jich ju ni ma
darmôk rechòwac
ne wikszé nową
tatczëznã nalazłë
a mniészé w kam
sã przeminiłë
wiôldżi stolem
ten bë nëkôł
wrogów
cëskôł jak balã
Stolem bë prowadzył
A më za nim z bronią
Le stolemë przódë lat
swòją wiôlgòtą służëłë
Stolemów ju ni ma
Stolemów ju ni ma
I tak dërchã kôrbiającë
Lud nen gnił w straszny nieswiądze
i zabëti dôwno prôwdze
że swiãtnice bògów, lëdzy
òn mô wzniosłé
że czej jednią béł to
wiérzta, w jaczi sparłãczonô òsta filozofiô dzejów z mitologią Kaszëbów. kòl se zestawionô je nieswiąda lëdzy i pòstãpùjącô do przódkù historiô. równoczasno widzec je tesknienié liricznégò subiektu za jideałã Stolema; za bëlnotą, mòcą, wiôlgòscą Kaszëbsczi, chtërne Stolem mô symbòlizowac.